Tilraun tvö. Eða kannski comeback ársins.
Anywho, þá hef ég ákveðið að skrifa inn nokkur orð á þessa blessuðu síðu. Mér finnst eins & ég sé að springa - ég er með svo mikla tjáningarþörf. Ég veit ekki hversu margir af gömlum & dyggum aðdáendum bloggskrifa minna munu detta hér inn - en ef þú ert hér ;; Vertu hjartanlega velkomin eða velkominn.

Byrjum á byrjuninni. Ég elska Ameríku. Ég get ekki lýst því hversu þakklát ég er & glöð yfir því að hafa fengið tækifæri að vera í Bandaríkjunum í fimm heilar vikur. Tíminn sem ég átti úti var svo dýrmætur & einhvern veginn nauðsynlegur fyrir mig. Þetta gerðist allt á réttum tíma. Guð er aldrei of snemma & aldrei of seinn. Ég fékk tækifæri til að draga mig enn nær Guði & bara til að vera ég & kynnast nýju fólki. Fólkið sem ég kynntist var hreint út sagt dásamlegt & ég verð að viðurkenna að ég skildi eftir nokkur brot úr hjarta mínu þar. (Ekki fara að ímynda ykkur eitthvað) Rockford Master's Commission er dásamlegur staður til að vera á & fólkið þar er ennþá dásamlegra. Guð er svo sannarlega sá sami alls staðar. Ég ferðaðist til átta fylkja allt í allt. Illinois var þó heimastöð mín & ég dvaldi í Flórída síðustu dagana. Sandalar, strönd & sjórinn í febrúar - ekki alveg það sem ég er vön en ég naut þess í botn. Ég var hluti af Teymi A-wesome & við skemmtum okkur stórkostlega á leið til Flórída. Tuttuguogþriggja tíma ógleymanleg bílferð. Þessi ferð er eitthvað sem ég mun aldrei gleyma & ég er svo klárlega á leiðinni aftur þangað einn daginn. Eins & ég sagði - þá er ég ástfangin af þessu landi! ♥

Ég hef nýlega uppgötvað að ég hef mikinn áhuga á McFlurry. McFlurry með Daim. Það er eitthvað svo unaðslegt við þetta stökka karamellusúkkulaði í dásamlega McDonalds ísnum - sem ég vona að sé ekki innfluttur! Kannski eru þetta afleiðingar af því að verða ástfangin af skyndibitalandinu. Hver veit?

Mig langar stundum til að hraðspóla fram í framtíðina. En svo reyni ég að muna það að njóta dagsins í dag & þessarar mínútu. Hvert einasta augnablik er eitthvað til að njóta & ég vil ekki eyðileggja það. Ekki með kvíða, ekki með ótta & ekki einu sinni með tilhlökkun. Ég verð samt að segja það að ég er alveg rosalega spennt fyrir sumarinu & bara framtíðinni allri. Ég hlakka til að sjá það hvert Guð leiðir mig.

Ég ætla að byrja á því að leyfa Guði að leiða mig til Stykkishólms (-ar?) á morgun. Svo er vormót, páskafrí, Jesúkonu&stelpustund, Bangladesh... En bara eitt í einu :]