Ég verð að viðurkenna það að ég er mjög stolt af því að vera Íslendingur þessa dagana, þá sérstaklega í dag. Ef að þú hefur ekki hugmynd um af hverju þá gæti hugsast að þú hafir búið í kassa undir Kringlunni síðustu daga. En samt ekki, því að þú hefðir eflaust frétt af glæstu afreki strákanna "okkar" [kjánalegt að eigna sér þá þegar maður þekkir þá ekki baun]. Íslenska handboltalandsliðið var að koma "heim" búa þeir ekki flestir erlendis? & þeim var fagnað ákaft. Ég fylgdist nú bara með í sjónvarpinu og fannst þetta allt vera svo yndislegt.
Mér fannst yndislegt þegar þeir hittu fjölskyldur sínar & mér fannst yndislegt þegar þeir voru niðri á Arnarhóli. Svo toppaði það yndislegheitin þegar þeir voru sæmdir fálkaorðunni. Þeir áttu það fyllilega skilið. :]

Fyrst að ég er komin í viðurkenningargírinn þá verð ég líka að viðurkenna fyrir ykkur að ég er smá skotin í einum handboltakappa. Held að mamma mín hafi áttað sig á því áðan þegar ég brosti út af eyrum; það var nefnilega verið að taka viðtal við hann. Haha! Últramegakjánalegt en satt. Það mætti halda að ég væri fjórtán ára skólastelpa með smá crush á einhvern frægan erlendan leikara. En nei, þetta er bara ég. Næstum því átján ára stelpa sem að hefur heillast örlítið af persónutöfrum Loga Geirssonar. Jájá, kemur á óvart eða ekki. [:

Eftir mjög óformlega könnun þá hef ég komist að því að einhverjir lesa þetta blogg & á meðan ég hef ennþá mikla tjáningarþörf og fólk hefur áhuga á að lesa það sem ég tjái mig um þá býst ég við að ég kallist bloggari. Eða eitthvað svoleiðis.

Les einhver þetta?

Það er alltaf jafn skemmtilegt að lesa gömul blogg. Það er líka mjög hvetjandi að lesa gömul blogg því að nú langar mig til að blogga meira svo að ég geti líka lesið þetta blogg eftir tvö ár & skemmt mér konunglega yfir því hvað ég var [eða er] mikill kjáni. Fyrst af öllu vil ég tilkynna ykkur öllum að hlusta á hljómsveit sem heitir Leeland.     www.myspace.com/leelandmusic   Það besta við Mæspeis er að maður getur fundið endalaust af hljómsveitum þar & best er þegar maður dettur inn á hljómsveit sem að maður fílar í botn. Toppurinn á Leeland-tilverunni minni var þegar ég rakst á disk með þeim á Kotmóti; ég keypti hann að sjálfsögðu og hef nú lifað hamingjusamlega í viku með Leeland í eyrunum.

Kotmót, Kotmót, Kotmót. Ég veit ekki alveg hvað er hægt að segja um Kotmót. Það var allt svo friðsælt einhvern veginn. Engar dramatískar sveiflur, hvorki upp né niður, heldur bara róleg vellíðan alltígegnum mótið. & miðað við síðasta Kotmót þá er það bara mjög gott.  Ég get vitnað um það hér & nú að síðustu nokkrar vikur í lífi mínu hafa verið mjög friðsælar. Þessi yndislegi himneski friður sem bara Jesús getur gefið manni. Mér finnst mjög mikilvægt að fá að upplifa þennan frið af því að fyrir ári þá var allt í ruglinu hjá mér. Fullt af breytingum sem að gerðu það að verkum að ég var mjög óróleg og stressuð. En núna nýt ég þess bara að vita ekki alveg hvað er að fara að gerast því að ég veit að líf mitt er í bestu höndunum, höndum Guðs.

Ég var voða dugleg um daginn & var heillengi [alltoflengi] ein heima með afa á meðan fjölskyldan skrapp í frí. Átti reyndar í smá erfiðleikum með að vakna á réttum tíma en eftir að hafa sofið yfir mig einn laugardaginn [þegar ég mæti 10 en ekki 8] þá ákvað ég að vera smá skynsöm & fara almennt séð fyrr að sofa. Til að vera algjörlega örugg um að vakna læt ég bæði símann minn & vekjaraklukku hringja á morgnana & ég skal sko segja þér að ég vakna!

Elskan mín hún Hugrún bauð mér í mat um daginn & það var yndislegt kvöld. Við höfðum ekki hist í meira en ár en það var bara eins og við hefðum hist daginn áður. Dásamlegt! Við töluðum svo rosalega mikið saman að við höfðum varla tíma til að borða dýrindis steikina hennar Hugrúnar sem hún brenndi bara smá! Við ætlum að endurtaka þessa frábæru samverustund á fimmtudaginn & skella okkur á The Dark Knight í kvikmyndahús. Já ég veit, ég er leim - ekki búin að sjá Heath Ledger í sínu besta hlutverki.