Í dag afgreiddi ég bæði Júlíus Sesar & öfugugga.
& ég er í hádegismat.
Fróðlegt að sjá hvað restin af deginum færir með sér.

Kannast þú við það að þegar eitthvað eitt slæmt gerist þá er eins og hrindist af stað röð óheppilegra atvika? Það virðist vera þannig hjá mér. Fyrsta atvikið er oftast það stærsta; eitthvað sem kemur mér í uppnám. Þegar ég er í uppnámi þá virðist allt vera miklu verra en það er, sumir myndu kalla það að vera dramadrottning á táningsaldri en ég er handviss um að slæmir hlutir gerist frekar þegar maður er í uppnámi. Sko, þegar ég er í uppnámi þá hægist all verulega á heilastarfseminni eða þá að maður fer að einbeita sér að einhverju öðru en almennri skynsemi. Tilfinningarnar taka yfir rökhugsunina. Ég á það til að labba á hluti, festa bíl í möl og fatta það þegar einhver er kominn að hjálpa mér að hann var í handbremsu og skrúfa frá krana þó að niðurfallsrörið liggji á gólfinu. Röð óheppilegra atvika.

Húsasmiðjan er einmitt einn af þessum vinnustöðum sem býður upp á óheppileg atvik. Þar inni er samansafn hættulegra verkfæra sem að gætu slasað mann og annan. Því til staðfestingar get ég sagt þér frá frá því að á rúmlega viku hafa þrír starfsmenn slasað sig. Ég get meira að segja sannað að allar deildir Húsasmiðjunnar á Akranesi séu hættulegar þar sem að einn starfsmaður slasaðist inn í búð, annar í lagnadeildinni og sá þriðji inni í timbursölu. Ég held að það sé bara tímaspursmál hvenær einhver slasar sig inni í málningardeildinni. Ingi Þór byrjaði slysafaraldinn með því að hella heitu kaffi yfir klofið á sér. Í gær tók ég of krappa beygju inni í lagnadeildinni, lenti á hillu & uppskar stóran og fínan, fjólubláan marblett á upphandlegginn. Svanberg batt svo enda á slysahrinuna með því að brjóta í sér tönn í dag; ekki spyrja mig hvernig það atvikaðist. Ég hef ekki hugmynd. Ég veit þó að Húsasmiðjan er hættulegur vinnustaður.

Ég elska það þegar Guð talar við mig þegar ég á ekki von á því. Þegar Hann opinberar hluti fyrir mér þegar ég er að hlusta á tónlist í vinnunni. Það er ótrúlega gott að leyfa Guði stundum að ráða því hvað maður er að hugsa um; leyfa Honum að gefa manni eitthvað til að hugsa um. Jafnvel þótt maður sé ekki endilega að hugsa um Hann beint þá eru hugsanir manns innblásnar af honum. Magnaðast fannst mér það þegar ég var að horfa á mynd um daginn; ekkert sérlega kristna mynd eins og maður gæti sagt. Ég var sem sé að horfa á þessa mynd og í lok myndarinnar þurfti aðalsöguhetjan að taka stóra ákvörðun; ákvörðun sem snerist um rétt og rangt. [Erfitt að útskýra um hvað málið snerist;; spyrjið bara ef þið viljið vita nánar] Þegar myndin var búin fór Guð að tala til mín. Þú veist eflaust hvernig það er þegar maður veit að eitthvað er rangt en svo fer maður að réttlæta það með því að segja að í þessum aðstæðum sé þetta alltílagi.
Eitt dæmi um þetta eru fóstureyðingar. Flestir kristnir segja að fóstureyðingar séu rangar, af því að þær eru í raun morð á ófæddum einstaklingum. [Yadayda;; ætla ekki að vera með einhverjar kappræður hér] En mörgum finnst þær alltílagi við ákveðnar aðstæður, til dæmis ef að konunni var nauðgað. Málið er að þannig fóstureyðing er ennþá morð á ófæddum einstaklingi og þar af leiðandi röng.
Þannig er það hjá Guði; annað hvort eru hlutirnir synd eða ekki. Það þýðir ekki að fara í málamiðlun við Guð því að hjá honum eru hlutirnir annað hvort réttir eða rangir.

Maður er annað hvort með eða á móti. Þetta er ákvörðun sem þú verður að taka sjálf/ur. Ætlarðu að vera með eða á móti; því að það er ekkert sem heitir að vera á gráa svæðinu, mitt á milli. Hann segir það sjálfur;;