Mánuður í útskrift.
Séykkur

Þið ykkar sem gangið með gleraugu kannist eflaust við það vandamál þegar þau verða skítug. Eins eiga þau til að skekkjast og bogna. Einu sinni fyrir langalöngu í janúar lagðist ungur drengur ofan á mig og gleraugun mín fóru algjörlega í rugl. Eftir það voru blessuð Diesel gleraugun mín alltaf að renna af nefinu mínu með þeim afleiðingum að ég þurfti sífellt að vera að ýta þeim upp aftur. [og minnti óheyrilega mikið á Hiro nokkurn Nakamura, fyrir utan það að ég er ekki Japani]  En í gær breyttist þetta allt. Ég & Gísli vorum í vinnunni okkar góðu og ákváðum að rölta í gleraugnabúð í Smáralindinni. Þar létum við rétta og strekkja gleraugun okkar og einnig voru þau þrifin. Allt ókeypis. Ókeypis dekur fyrir gleraugun mín. Og viti menn! Ég sé aftur! Það er ekki lengur klessa á öllu því sem ég sé, ég var farin að halda að heimurinn væri bara svona klesstur. Þetta var í gær en núna eru þau á góðri leið með að verða skítug aftur. Þetta var mjög skammvinn gleði.

Annars erum við bara núna að klára kennslu hjá David Pawson, hann er að klára að kenna okkur um Opinberunarbókina. Mjög áhugavert & fær mann virkilega til að hugsa um það hvað maður sé að gera. Og ekki bara það heldur hvernig ég er að gera það sem ég er að gera. Af því að ég er kristin þá skiptir það alveg jafn miklu máli hvernig ég geri vinnuna mína & hvernig ég geri það sem ég er að gera í kirkjuna. Guð kallar ekkert alla til að gera einhver 'sérstök kristileg störf' heldur vill hann að maður sé 'Kristilegur' í því sem maður gerir.

Áðan kom tíu manna hópur frá Dallas, Texas til okkar. Þau munu gista hjá okkur um helgina, fimm stelpur í viðbót inn í herbergið til mín & Eydísar. Úffpúff. Ég held reyndar að þetta verði bara gaman. Þau verða með okkur á ráðstefnunni sem er í næstu viku. Næstu vikur verða frekar busy & skemmtilegar & eiga örugglega eftir að fljúga hjá. Og svo alltíeinu verður kominn 25.maí & það kemur sumarfrí!

Í tilefni þess í dag er fyrsti apríl ætla ég að segja ykkur eina svona gabbsögu. Það er algjörlega undir ykkur sjálfum komið hvort þið viljið hlaupa fyrsta apríl eður ei. En það væri nokkuð töff ef að þið mynduð öll vilja gabbast, mér þætti ósköp vænt um það alla vega.

En já einu sinni voru tvær stelpur. Þær hétu Felga & Fata. Ókei, ég veit að þetta eru skrítin nöfn en eins og ég sagði þá er þetta bara platsaga. En já, Felga & Fata voru bestu vinkonur og einu sinni voru þær rosalega emo. Fata var emo af því það vildu allir tala við hana um ekki neitt & Felga var emo af því að það vildi enginn tala við hana. Og þegar hún sagði ,,enginn" þá meinti hún ákveðnar manneskjur.

Felga & Fata voru að tala saman && Felga ákvað að segja fullt af skemmtilegum staðreyndum við Fötu, sem var að tala við Jarðgrjót. En Jarðgrjót var að tala við bróður sinn Jarðmann. Og Fata sagði Jarðgrjóti allt það sem Felga hafði sagt henni. Og Jarðgrjót sagði Jarðmanni það. Og alltíeinu vissu bara allir hvað Felga hafði verið að segja. Og Felga var ekki einu sinni að tala við Jarðgrjót & Jarðmann.