Sunnudaginn 2. mars vöknuðum við klukkan fimm & tókum lest út á flugvöll. Af stakri snilld vorum við mætt um fimm tímum áður en flugvélin fór þannig að við tók allsherjar tjill á Charles De Gaulle flugvellinum. Flugferðin til Burkina Faso tók sjö tíma, með millilendingu í Níger. Eftir alltof langa flugferð sem var þó örlítið stytt með glápi á Juno, tók við um 40 stiga hiti. Það var undarlegt. Við gistum fyrstu tvær næturnar á ágætu hóteli í Ougadougo, höfuðborg Burkina, & fórum á mjög flottan listamannamarkað. Við höfðum svo sem ekki þurft að fara á þann markað þar sem að hvert sem við fórum fylgdi herskari af sölumönnum okkur. Við erum svo hvít að þeir sjá bara dollaramerki þegar þeir sjá okkur [$$$$$$$]. Á þriðjudeginum fórum við svo til Boromo, þar sem við héldum samkomuherferðina. Bílferðin tók næstum þrjá tíma og það var mjög uncool að sitja í dökkum bíl í rúmlega 40 stiga hita allan þann tíma. En við lifðum þetta af og komumst á hótelið okkar. Það má eiginlega segja að við höfum gist í moldarkofum með stráþökum. Þetta voru svona típísk kringlótt hús sem maður ímyndar sér að séu í Afríku, með stráþaki og öllu. Ég, Eydís & Lilja tróðum okkur saman í tveggja manna herbergi sem að endaði í nokkrum svefnlitlum nóttum, fyrst hjá þeim & svo hjá mér. En að lokum sváfum við allar vært í einni klessu.
En já við héldum samkomuherferð þarna, vorum með samkomur fimm kvöld í röð & var þetta mögnuð upplifun. Samkomurnar voru þannig að áður en að við komum hafði verið lofgjörð í einhvern tíma, síðan var einhver úr hópnum okkar með starter þar sem að hann kynnti ræðumann kvöldsins og leiddi svo í bæn fyrir samkomunni og landinu. Eftir að það voru tveir vitnisburðir og að lokum prédikunin. Eftir prédikunina var fólki boðið að koma fram til frelsis og það þurfti ekki að spyrja að því, á hverju kvöldi hljóp fólkið fram með uppréttar hendurnar, tilbúið að taka á móti Jesú sem frelsara lífs síns. Eftir að það var beðið fyrir sjúkum. Og það er alveg ótrúlegt að sjá það þarna en það eru bara allir veikir. Það er svo mikið af sjúkdómum þarna og það eru mörg börn sem fá malaríu eða heilahimnubólgu og verða svo í kjölfarið blind og heyrnarlaus. Ég sá alveg rosalega mörg heyrnalaus börn. En Guð er svo sannarlega máttugur Guð og fyrsta samkoman byrjaði með látum. Ein kona sem var í hjólastól byrjaði allt í einu að ganga, þegar hún kom upp á svið vitnaði hún um það að hún hefði verið bæði lömuð & blind en nú gat hún gengið og séð eðlilega!
Á morgnana vorum við síðan hluti af leiðtogaráðstefnu sem var haldin í einni kirkjunni þarna í Boromo. Fjóra morgna í röð sátum við þarna í steikjandi hita og fengum tækifæri til að kenna og segja fólkinu þarna frá því sem Guð hefur verið að gera fyrir okkur. Mér fannst æðislegt að sjá þau biðja, þau stóðu öll upp og byrjuðu öskra. Og sá sem að var að tala þurfti að lemja í púltið til að fólkið myndi einhvern tímann hætta að biðja. Það var rosalega gaman að fá að vera hluti af þessu og allir voru mjög þakklátir fyrir það sem við gerðum. Hitinn þarna inni gerði það reyndar að verkum að sumir sofnuðu á meðan aðrir fóru út að biðja fyrir sjúkum. Ég gerði bæði, þó ekki á sama tíma. ;]

Bæði síðasta kennslan og síðasta samkoman voru á laugardeginum þannig að á sunnudeginum keyrðum við aftur til Ougadougo. Við gistum aftur á sama hóteli og tókum hlutunum bara mjög rólega. Pool var mikið spilað enda prýddi eitt stykki poolborð anddyri hótelsins. Ég sá undarlega afríska sápuóperu á ensku sem að hræddi mig örlítið en ég er að jafna mig. Á mánudaginn fórum við í dýragarð. Það var mjög gaman, dýrin voru reyndar óvenjuslöpp, sérstaklega ljónin sem virtust vera með einhvers konar átröskunarsjúkdóm. Ef þú hefur aldrei séð hýenu þá mæli ég með að þú kíkir á eina strax í dag. Þær eru of fyndnar. Þið vitið hvernig þær hlæja í Lion King ? Þær hlæja þannig í alvörunni ;; nema bara svona sjöhundruð sinnum fyndnara. Ég var ekki viss um að ég myndi lifa hláturskastið sem ég fékk í kjölfarið af.
Þriðjudagurinn hjá mér fór í hárgreiðslu. Ég sat í fjóran og hálfan tíma og lét flétta svart gervihár við mitt hár. Það var nokkuð töff. Eydís fékk sér líka litlar fastar fléttur. Heimferðin var frekar undarleg & þreytandi. Flugið frá Ougadougo fór klukkan hálf 10, þannig að við fórum í nett þreytt sjö tíma næturflug. Þegar við komum til Parísar tók við sjö tíma bið á flugvellinum uns við gátum loksins sest um borð í hálftóma Icelandair vélina & flogið á þremur tímum aftur til Íslands.

Mér finnst MJÖG gott að vera komin heim og ég verð alveg að viðurkenna að ég er engin Afríkutýpa. En það var samt gaman í þessari ferð og ég hefði ekki viljað sleppa henni. Þetta er svo rosaleg lífsreynsla, bæði upp á það að sjá Guð vinna & líka bara til þess að minna mann á það hvað maður hefur það viðbjóðslega gott. Ég lofa því að næstu mánuðina mun ég ekki kvarta undan klósettum þar sem að ég hef kynnst holuklósettunum í Afríku. Og það eru líka fullt af öðrum hlutum sem ég mun kunna miklu betur að meta eftir þessa ferð. En aðalmálið er samt að sjálfsögðu það að um 1200 - 1500 manns frelsuðust og það er það sem þessi ferð snerist um. Að boða fagnaðarerindið.