//TuttuguogTvö
10. september 2006 klukkan 18:14
[EchoingInMyHead;;Chasing Cars - Snow Patrol]
Ég fatta mig ekki. Það fattar mig örugglega enginn og ef þú segist fatta mig þá ertu að ljúga. Ef að ég fatta mig ekki þá getur enginn annar fattað mig. Ég veit ekki hvenær eða hvernig ég varð svona. Hvenær ég varð svona eins og ég er. Af hverju er ég svona? Mig langar ótrúlega að vita hvenær ég varð svona, fara svo aftur í tímann og breyta einhverju svo að ég verði einhvern veginn öðruvísi. Mér finnst ég vera hætt að fitta inn. Allstaðar. Mér finnst alltaf eins og ég sé að troða mér upp á fólkið sem ég kalla vini mína. Ef að mér finnst ég vera ömurleg þá hlýtur öllum öðrum að finnast það líka.
Mér finnst allir vera að breytast. Jafnvel fólkið sem ég hélt að myndi aldrei breytast. Allir eru að breytast nema ég. Mér finnst ég búin að vera nákvæmlega eins síðan í sjötta bekk. Ég hugsa eins, ég tala eins og ég lít meira að segja alveg eins út. Mínus nokkrir sentímetrar og tvö brjóst.
Ég er svo barnaleg miðað við alla aðra. Mér finnst allir vinir mínir svo miklu þroskaðri en ég. Og í augnablikinu sé ég ekki neina kosti við mig fyrir öllum göllunum.
Núna veistu hvernig mér líður og ef ég haga mér eitthvað asnalega þá veistu af hverju. Ég hef alltaf verið svona.
En já, það er búið að busa mig og miðað við alla aðra skóla var ekki gert neitt við okkur. Varalitur, tómatssósa, egg, rjómi, hveiti og mysa er ekki neitt. Einhverjir nokkrir teknir upp á svið, ég hefði dáið á staðnum, okkur hent út, sprautað ísköldu vatni á okkur í nokkrar mínútur svo látin fara ofan í þrjú fiskikör full af vatni og grasi [og tómatssósu sem lak af hinum ofan í karið]. Ekkert hræðilegt, passaði vel fyrir svona mikinn asna eins og mig.
Busaballið var fínt. Ég hef skemmt mér meira og ég hef skemmt mér minna. Fullir busar er ekki falleg sjón. Það voru brotnar rúður, kúkað í pissuskál og svo voru auðvitað slagsmál. Mér er svo nákvæmlega sama hvað allir eru búnir að vera að segja; ég get alveg skemmt mér án þess að vera að drekka og ég get líka alveg skemmt mér með fólki sem er að drekka. Alla vega á meðan það er ekki einhver strákur að stela Hörpu frá mér og reyna að káfa á okkur. Mig langaði að lemja gaurinn í klessu jafnvel þótt að ég sé ekki alveg manneskjan til að fara að ná að lemja einhvern í klessu. Nema náttúrulega Gísla í sjötta bekk. [Takk Hjörtur fyrir að minna mig á það]
Skólinn er að drepa mig. Það er svo endalaust mikið að læra. Ég get ekki beðið eftir að það komi jólafrí, þá verð ég nefnilega orðin stúdent í Lífsleikni. Ég reyni að hugsa um hvað það sé ótrúlega gaman í lífsleikni en næ ekki að ljúga nóg að sjálfri mér svo að ég trúi því. En ég er að reyna svo að það er enginn þörf á "Ég elska líflseikni-" ræðuna. Í augnablikinu er danska uppáhaldsnámsgreinin mín bara af því að mér líður eins og ég kunni eitthvað þegar ég mæti í dönskutímana.
Í gær fór ég á Laugarvatn og hitti Hjört og Ella og Bigga og Binna og Ómar og fullt af öðru fólki sem að ég hef aldrei séð áður. Það var gaman, held ég. Hjörtur með endalausan áróður um að ég eigi að koma í ML. Hvað um nei? Ég ætla ekki að fara að skipta um skóla núna og hvað þá að láta Hjört busa mig á næsta ári. Ef hann hefði spurt mig einhvern tímann í vor og verið með svona áróður þá hefði ég kannski farið. Þá hefði ég alla vega verið með einni manneskju í skóla sem finnst ég ekki algjörlega ömurleg. Ég held alla vega að Hirti finnist ég ekki ömurleg.
Ég er að deyja. Ég er að verða flipping veik. Ég verð aldrei veik. Og ég má eiginlega ekkert verða veik núna. Maður fær fjarvist ef maður er veikur og ef maður fær fjarvist sex sinnum í sama faginu þá er maður fallinn. Ég ætla að mæta á morgun jafnvel þótt að ég verði með 40 stiga hita og grænar bólur. Ætla að finna mér trefil. Treflar eru töff. =]
Mér finnst allir vera að breytast. Jafnvel fólkið sem ég hélt að myndi aldrei breytast. Allir eru að breytast nema ég. Mér finnst ég búin að vera nákvæmlega eins síðan í sjötta bekk. Ég hugsa eins, ég tala eins og ég lít meira að segja alveg eins út. Mínus nokkrir sentímetrar og tvö brjóst.
Ég er svo barnaleg miðað við alla aðra. Mér finnst allir vinir mínir svo miklu þroskaðri en ég. Og í augnablikinu sé ég ekki neina kosti við mig fyrir öllum göllunum.
- Ég er effing of feimin til að geta verið til.
- Ég get effing ekki talað fyrir framan fólk en allir aðra virðast geta gert það
- Ég þori nákvæmlega ekki neinu.
- Ég gæti horfið og enginn myndi taka eftir því.
Núna veistu hvernig mér líður og ef ég haga mér eitthvað asnalega þá veistu af hverju. Ég hef alltaf verið svona.
En já, það er búið að busa mig og miðað við alla aðra skóla var ekki gert neitt við okkur. Varalitur, tómatssósa, egg, rjómi, hveiti og mysa er ekki neitt. Einhverjir nokkrir teknir upp á svið, ég hefði dáið á staðnum, okkur hent út, sprautað ísköldu vatni á okkur í nokkrar mínútur svo látin fara ofan í þrjú fiskikör full af vatni og grasi [og tómatssósu sem lak af hinum ofan í karið]. Ekkert hræðilegt, passaði vel fyrir svona mikinn asna eins og mig.
Busaballið var fínt. Ég hef skemmt mér meira og ég hef skemmt mér minna. Fullir busar er ekki falleg sjón. Það voru brotnar rúður, kúkað í pissuskál og svo voru auðvitað slagsmál. Mér er svo nákvæmlega sama hvað allir eru búnir að vera að segja; ég get alveg skemmt mér án þess að vera að drekka og ég get líka alveg skemmt mér með fólki sem er að drekka. Alla vega á meðan það er ekki einhver strákur að stela Hörpu frá mér og reyna að káfa á okkur. Mig langaði að lemja gaurinn í klessu jafnvel þótt að ég sé ekki alveg manneskjan til að fara að ná að lemja einhvern í klessu. Nema náttúrulega Gísla í sjötta bekk. [Takk Hjörtur fyrir að minna mig á það]
Skólinn er að drepa mig. Það er svo endalaust mikið að læra. Ég get ekki beðið eftir að það komi jólafrí, þá verð ég nefnilega orðin stúdent í Lífsleikni. Ég reyni að hugsa um hvað það sé ótrúlega gaman í lífsleikni en næ ekki að ljúga nóg að sjálfri mér svo að ég trúi því. En ég er að reyna svo að það er enginn þörf á "Ég elska líflseikni-" ræðuna. Í augnablikinu er danska uppáhaldsnámsgreinin mín bara af því að mér líður eins og ég kunni eitthvað þegar ég mæti í dönskutímana.
Í gær fór ég á Laugarvatn og hitti Hjört og Ella og Bigga og Binna og Ómar og fullt af öðru fólki sem að ég hef aldrei séð áður. Það var gaman, held ég. Hjörtur með endalausan áróður um að ég eigi að koma í ML. Hvað um nei? Ég ætla ekki að fara að skipta um skóla núna og hvað þá að láta Hjört busa mig á næsta ári. Ef hann hefði spurt mig einhvern tímann í vor og verið með svona áróður þá hefði ég kannski farið. Þá hefði ég alla vega verið með einni manneskju í skóla sem finnst ég ekki algjörlega ömurleg. Ég held alla vega að Hirti finnist ég ekki ömurleg.
Ég er að deyja. Ég er að verða flipping veik. Ég verð aldrei veik. Og ég má eiginlega ekkert verða veik núna. Maður fær fjarvist ef maður er veikur og ef maður fær fjarvist sex sinnum í sama faginu þá er maður fallinn. Ég ætla að mæta á morgun jafnvel þótt að ég verði með 40 stiga hita og grænar bólur. Ætla að finna mér trefil. Treflar eru töff. =]
//Helga
Ţór
Það er ekkert af því að vera feimin eða eiga í vandræðum með að tala fyrir framan fólk. Það gerir þig ekkert verri manneskju. Og nei þú gætir ekki horfið og maður myndi ekki taka eftir því, ég hef t.d. tekið eftir því að ég hef ekki hitt þig síðan um versl....helgina líka þú ert laaaangt frá því að vera ömurleg.;)
#2
10. september 2006 klukkan 19:45
Iđunn
Ég elska ÞIG!!!
#3
10. september 2006 klukkan 20:25
Snap out of it! Go out there and show people what they´we been missing!
Þú ert ein æðislegasta Helga sem ég veit um og jafnvegl bara ein æðislegasta manneskja sem til er
Þú ert ein æðislegasta Helga sem ég veit um og jafnvegl bara ein æðislegasta manneskja sem til er
#4
11. september 2006 klukkan 00:48
mamma
290990 þá fékk ég það fallegasta og besta sem hafði gerst í mínu lífi í fangið og ég lofaði að elska þig alltaf svo ég myndi sko taka eftir því ef þú myndir hverfa..hættu svo að tala niður til fyrsta kraftaverksins mín. Guð gerir ekki mistök. Vertu þolinmóð þetta líður hjá ... elskjú þín alltaf mammsla.
#5
13. september 2006 klukkan 20:02
Ég!!! og örugglega foreldrarnir þínir og örugglega systkini þín!!!
En allavega þá vona ég að þú deyjir ekki úr veikindunum sem þú ert að fá!!! ÉG VILL HAFA HELGU FRÆNKU MÍNA Á LÍFI!!! og auk þess... hver á að bjarga mér þegar Lilja frænka vill endilega fá okkur og mæður okkar í heimsókn!!??? ÉG ÆTLA EKKI AÐ FARA AÐ STANDA Í ÞVÍ ÁN ÞÍN SKO!!!