Ég verð að viðurkenna það að ég er mjög stolt af því að vera Íslendingur þessa dagana, þá sérstaklega í dag. Ef að þú hefur ekki hugmynd um af hverju þá gæti hugsast að þú hafir búið í kassa undir Kringlunni síðustu daga. En samt ekki, því að þú hefðir eflaust frétt af glæstu afreki strákanna "okkar" [kjánalegt að eigna sér þá þegar maður þekkir þá ekki baun]. Íslenska handboltalandsliðið var að koma "heim" búa þeir ekki flestir erlendis? & þeim var fagnað ákaft. Ég fylgdist nú bara með í sjónvarpinu og fannst þetta allt vera svo yndislegt.
Mér fannst yndislegt þegar þeir hittu fjölskyldur sínar & mér fannst yndislegt þegar þeir voru niðri á Arnarhóli. Svo toppaði það yndislegheitin þegar þeir voru sæmdir fálkaorðunni. Þeir áttu það fyllilega skilið. :]

Fyrst að ég er komin í viðurkenningargírinn þá verð ég líka að viðurkenna fyrir ykkur að ég er smá skotin í einum handboltakappa. Held að mamma mín hafi áttað sig á því áðan þegar ég brosti út af eyrum; það var nefnilega verið að taka viðtal við hann. Haha! Últramegakjánalegt en satt. Það mætti halda að ég væri fjórtán ára skólastelpa með smá crush á einhvern frægan erlendan leikara. En nei, þetta er bara ég. Næstum því átján ára stelpa sem að hefur heillast örlítið af persónutöfrum Loga Geirssonar. Jájá, kemur á óvart eða ekki. [: