Ég var búin að blogga heillangt blogg hérna & svo ýtti ég óvart á MySpace eða eitthvað & þá ákvað síðan að opnast í báðum gluggunum. Ég gæti ákveðið að taka þetta sem merki um það að ég ætti að fara að sofa eða bara að tilkynna ykkur það stuttlega að ég sé útskrifuð en nei. Ég hef ákveðið að synda móti straumnum & gefast ekki upp þótt að á móti blási & halda áfram að rugla. Eða réttara sagt byrja aftur að rugla.

En jú ég þarf víst að tilkynna ykkur það að núna er fyrsta ári mínu í MCI er lokið & næst þegar ég verð í skóla verð ég annars árs nemandi í Masters Commission, beat that. Þangað til þá ætla ég að njóta þess að vera heima hjá mér á Akranesi. Það var frekar súrrealískt [woohoo, skrítið orð] að pakka niður ÖLLU dótinu mínu í Völvufelli & koma með það ALLT aftur heim. Sérstaklega þar sem að ég er að fara að flytja þangað aftur í september. Kaldur raunveruleikinn sló mig nú samt utan undir þegar þetta var allt komið út úr bílnum & inn í húsið mitt. Að sjálfsögðu þarf ég á ÖLLU þessu að halda í sumar & jafnvel þótt ég muni ekki nota helminginn af fötunum þá er ákveðin huggun í því að vita að nánast allar mínar eigur eru samansafnaðar undir einu póstnúmeri. Þrjúhundruð, 300, Akranes. Það á eftir að taka smá tíma að venjast því að vera aftur heima en ég skal láta ykkur vita þegar ég verð farin að venjast fiskifýlunni aftur.

Mér var samt ekki sleppt úr skólanum án þess að ég yrði útskrifuð. Og ég skal sko segja ykkur að það tók heila helgi eða alla vega fór það fram á öllum þeim dögum sem vanalega teljast til helgarinnar. Á föstudaginn, nánar tiltekið á unglingasamkomu, gáfum við öll vitnisburð um hvernig skólaárið hefði verið & hvað Guð er búinn að vera að gera. Á laugardagskvöldið [klukkan er eiginlega orðið of mikið til að geta sagt í gærkvöldi] var einhvers konar útskriftarpartý sem snerist samt meira um Eurovision en samt eiginlega bara um að borða saman. Skiljiði? Í dag var svo formlega útskriftin okkar. Við vorum dregin upp á svið í okkar fínasta pússi & fengum afhent blóm, einkunnir & forláta myndaramma með nokkurs konar bekkjar/skólamynd. Þessi myndarammi var í molum ekki tveimur tímum seinna, eða alla vega glerið. Mér tókst á undraverðan hátt að brjóta glerið í myndarammanum. Afi sagði mér bara að fara til hans Gunna frænda sem á einhverja innrömunarstofu, ég held ég geri það bara. Maður verður að nýta sér klíkuskapinn.

Gunni frændi... Vá, það minnir mig á eitt vandræðalegasta augnablik ævi minnar. Þannig er nú mál með vexti að áður en hann Gunni frændi [sem er samt ekkert skyldur mér en anywhos] eignaðist þessa innrömuanrstofu var hann með framköllunarstofu niðrí bæ. Einu sinni atvikaðist það þannig að ég & mamma vorum að keyra niðrí bæ, við keyrum fram hjá téðri framköllunarstofu og mömmu fær þá hugmynd að heimsækja hann Gunna frænda í vinnunna. En þar sem að bílastæði voru af skornum skammti, þá eins og nú, var ég send inn til að athuga hvort hann væri ekki alveg örugglega að vinna. Og þar sem að ég var hlýðin ung stúlka þá hleyp ég inn & að afgreiðsluborðinu og ber upp þessa einlægu spurningu.