Ég hef ekkert mikið að segja. Ekkert nema það að ég er í einhverri svakalegri tilvistarkreppu. Það er gjörsamlega allt ömurlegt þessa dagana. Ég þoli ekki vinnuna mína [er samt fegin að vera með vinnu; ekki misskilja mig]; er stundum komin með æluna uppí háls af henni. Sjö dagar í viðbót && svo er ég farin. Var að komast að því hvað ég er með 'mikið' í laun, ekki gott. Mig langar heim til mín. Mig langar heim til mín svo að ég geti gleymt því hvað líf mitt er ömurlegt. Vá, eruði að grínast. Ég er með tilfinningasveiflur á við þrettán ára gelgju. Líður kannski mjög vel í nokkrar mínútur && svo alltíeinu er ég bara farin að gráta. Út af engu. Svo líður mér aðeins betur && síðan hellist þessi svaka tómleiki yfir mig. Ah, ég vil fá mömmu mína! =[

Fór reyndar heim til mömmu gömlu á mánudaginn. Afi sótti mig í vinnuna && bauðst bara til að fara með mér uppá Akranes && gista til þess að ég gæti fengið meiri tíma með fjölskyldunni minni. Grét nánast af gleði yfir því hvað ég á góðan afa. Ótrúlega gott að geta verið smá með mömmu&Hjalta þó að ég sakni þeirra meira en allt akkúrat núna. Hvað á ég að gera án þeirra í vetur? Hlakka samt órtúlega til að komast í skólann. Fá einhverja reglu á lífið mitt && fá eitthvað að gera svo að ég deyi ekki við það að velta mér upp úr því hvað allt er ömurlegt.

Af hverju er samt svona erfitt að sætta sig við suma hluti? Af hverju get ég ekki bara sætt mig við það að sumir hlutir breytast ekki? Er þrisvar sinnum ekki nógu oft til þess að þetta síist inn í litla heilann á mér? Hvað er að mér? Af hverju fara þessar tilfinningar bara ekki? Ég hefði haldið að það yrði auðveldara að komast yfir þetta eftir því sem þetta gerðist oftar en það er það ekki. Fyrsta skiptið var erfitt. Annað ekki eins && ég var komin svo feitt yfir þetta þegar það gerðist í þriðja skiptið. Er ég svona ótrúlega vitlaus eða hvað? Og það er ekkert að hjálpa þegar allir segja mér að ég eigi miklu betra skilið && að hann sé bara fífl. Breytir voða litlu hvað mig varðar; ég ætti að vera búin að fatta það by now.