Ég ætla að reyna að halda augunum á mér opnum nógu lengi til að geta skrifað eitt stykki blogg. Eftir að hafa verið í skólanum í tvo og hálfan dag er ég alveg að farast úr þreytu og bakverkjum. Að burðast með skólatöskuna mína um skólagangana er sko ekkert grín. Ég fékk stundaskrána mína á mánudagsmorgninum og hún var ekki full af árekstrum eins og ég hélt að hún yrði. Nei, hún var barasta tóm. Ég var með fimm eyður og bara sautján einingar en ég þarf að lágmarki að taka tuttuguogfjórar einingar á þessari önn til að ná þessu á þremur árum. Ég skaust þess vegna til aðstoðarskólastjórans um eitt á mánudaginn og reddaði stundaskránni, reyndar eftir að hafa beðið í röð í næstum klukkutíma. Ég og aðstoðarskólastjórinn náðum í sameiningu að troða okkar ylhýra tungumáli og sögu inn í stundaskrána. Náði mér í tvo árekstra í staðinn sem að verða vonandi afgreiddir fljótt.

Það er alveg ótrúlega gott að vera komin í skólann aftur en samt get ég ekki beðið eftir næsta fríi. Ég held að ég muni aldrei vita hvað ég vil. Þegar ég er í fríi þá verð ég fljótt þreytt á því og þegar ég er komin í skólann þá langar mig strax í frí. Ég held reyndar að svefnleysið hafi eitthvað með þetta að gera. Ég þarf örugglega ekkert á fríi að halda bara svefni. Sem að kemur örugglega um þarnæstu helgi þar sem að ég verð að vinna um helgina. Svo þarf ég líka að hringja í ökukennarann á morgun og fara að reyna að koma mér á götur bæjarins. Æfingaleyfið kemur aðeins seinna en ég var búin að ákveða. En hverjum er ekki sama? Mér er alla vega nokk sama. =]

Ég vil mótmæla efnafræðibókinni minni. Hún er sko þykkari en þykk og án djóks þá er hægt að drepa manneskju með henni, alla vega páfagauk! Og til að toppa þetta allt saman þá er hún á ensku. Chemistry here I come. Kemur sér vel að ég kann ensku. Ég þori reyndar ekki að opna skaðræðisbókina og ætla mér ekki að gera það fyrr en að ég þarf það. Sögubókin er líka frekar þykk en hún hefur það sér til málsbóta að hún er skrifuð á ástkæra móðurmálinu. Og bara til að koma öllum á óvart þá finnst mér saga alveg ágætlega skemmtileg, alla vega forngrikkirnir. Ég veit ekki hvernig mér líst á að lesa um moldarkofana sem voru hérna um 1700 og súrkál. Ef að ég hefði verið uppi þá þá hefði ég verið athyglissjúkasta manneskjan í moldarkofanum, ekkert blogg eða neitt til að leyfa mér að tjá mig. Ég er reyndar frekar athyglissjúk núna en ég held þeirri athyglissýki bara innan veggja heimilisins.

Íslenska, íslenska, íslenska. Ókei ég get alveg sagt það að ég er íslenskunörd, mikið íslenskunörd. En vá ég er ekki að nenna að vera í henni, ég er svo ryðguð eitthvað. Áðan áttum við að skrifa ritun um einhverjar myndir af fólki og hausinn á mér var bara stopp. Ég fékk engar hugmyndir. Ég vona svo innilega að íslenskunördið í mér lifni við af því að ég meika ekki að vera eftir á í einhverri grein, sérstaklega ekki í íslensku.

Kössótt er orð!

Helga vill heimsfrið og þynnri efnafræðibók