Aðalvalmynd

Myndir

Auglýsing

Teljari

  • Heimsóknir í dag: ...
  • Þennan mánuð: ...
  • Frá upphafi: ...

//ÞrjátíuogFjögur

10. nóvember 2006 klukkan 00:41
Snowy Snowy Snowy

Það er að koma vetur. Ég vil ekki vetur. Ég vil bara sumar og mikið af því. Mér líkar illa við snjó, mjög illa við snjó. Einu skiptin sem að mér finnst gaman í snjó er þegar ég er hjá pabba & get farið út að renna mér. Þá verður líka að vera almennilegur snjór ekki einhver slyddudrulla. Veit samt ekki alveg hvað ég er að kvarta undan snjó þar sem að það er nákvæmlega enginn snjór hérna. Bara allsvakaleg rigning. Og það frekar blaut rigning skal ég sko segja þér. Blautari en venjulega ég get svo svarið það. Þegar ég fer að hugsa út í það þá held ég að ég hafi aldrei séð snjó á Akranesi, alla vega ekki svona almennilegan snjó. Bara svona slyddudrullusnjó sem rennur eftir götunum og gefur mér ekkert nema blauta fætur. Enga gleði, enga snjókalla, enga sleðaferð, bara blauta fætur.

Ég byrjaði vikuna með stæl og var veik. Uppskar skammir fyrir vikið þar sem ég var víst með A L L T sem hópurinn minn þurfti í lífsleikni. Vorum að gera mjög skemmtileg verkefni. Áttum að sjá um rekstur fjölskyldu í sex mánuði og gera ráð fyrir öllu. Bjuggum til þessa gullfallegu fimm manna fjölskyldu sem bjó á Akranesi, kallinn var lögfræðingur og það lá við að maður arkaði bara beint upp í lögfræðideild Háskóla Íslands og hæfi nám þar á stundinni; gaurinn var með 620.000 krónur í mánaðarlaun. Konan var svo hjúkrunarfræðingur og bara með einhvern fjögurhundruðþúsund kall í laun. En já hópurinn minn er langbestur í að reka fjölskyldu af því að við komum út í mestum hagnaði af öllum hópunum =] Ein komma þrjár milljónir. Reyndu svo að segja mér að ég kunni ekkert með peninga að fara.

Það er búið að vera nóg að gera í skólanum. Skákin hélt mér í skólanum til tæplega fimm fyrstu þrjá tvo daga vikunnar og get ég tilkynnt það með stolti að ég vann nákvæmlega enga skák þessa vikuna. Er samt löngu búin að sætta mig við það; ef að Guð hefði ætlað mér að verða einhver skákmeistari þá hefði hann látið mig vita aðeins fyrr. Fékk loksins að vita það sem ég er búin að vera að deyja úr stressi útaf: Það er ekki hægt að falla í skák nema á mætingu og þar sem ég hef verið að mæta í þessa yfirnáttúrulega skemmtilegu tíma eins og mér sé borgað fyrir það þá er engin hætta á að ég falli. Þrjár einingar beint í vasann án nokkurrar fyrirhafnar. =] Bjó líka til eitt stykki próf í dönsku, reyndar með Hugrúnu, Steinunni og Leifi, flutti eina kynningu um The Mobile Phone áðan í ensku og svo var auðvitað þetta yndislega lífsleikniverkefni.

Íþrótt vikunnar var handbolti. Eins og alþjóð öll veit líklega þá er elska ég að horfa á handbolta [og fótbolta og frjálsar og hafnabolta] og venjulega þegar það eru landsleikir í handbolta þá sit ég á sófabrúninni og öskra á Óla Stef, Sigfús og fleiri að standa sig. Öskra líka nett mikið á Eið, Hermann og félaga en ég hef sleppt því að öskra á Rooney, Nistelrooy og þá félaga hjá Manchester. Finn ekki fyrir eins miklum þjóðaranda þegar ég horfi á þá spila; skiljanlega.
Ég þóttist að sjálfsögðu vita sitthvað um þessa ágætu íþrótt en annað kom svo sannarlega í ljós þegar við byrjuðum að spila. Ég hafði ekki græna glóru um hvað ég var að gera og var orðin frekar þreytt á að hlaupa alltaf fram og til baka án þess að skora eitt einasta mark. Hef núna tekið þá ákvörðun að sumar íþróttir á bara að horfa á og láta sérfræðingana sjá um. Ein af þessum íþróttum er handbolti.
Mér tókst líka að stórslasa mig í upphituninni og vil auðvitað kenna meiðslunum um það hversu illa mér gekk en ég get því miður ekki logið að sjálfri mér. Staðreyndin er sú að ég er grútléleg í handbolta. Punktur & pasta.
Í sambandi við þetta stórslys þá verð ég eiginlega að skrifa hvað gerðist svo að þið hin getið setið við tölvurnar ykkar og hlegið af óförum mínum. Málið var að ég & Sara vorum að gera massa upphitunaræfingu þegar ég allt í einu steig á fótinn á mér og flaug á hausinn eða réttara sagt mjöðmina plús hnéð. Sara hló eins og ég hefði sagt henni brandara ársins eða eitthvað álíka fyndið. Ég sá alveg það fyndna við það að ég datt en hefði samt verið til í að fá hjálparhönd í stað hláturkasts.

Heyrðu, veistu bara hvað? Ég er að fara í klippingu á morgun, nánar tiltekið klukkan þrjú. Ég hlakka svo til að ég gæti hoppað hæð mína upp í loft en ég geri það samt ekki vegna þess að ég efast stórlega um að ég geti hoppað rúmlega þrjá og hálfan metra upp í loft. Annars veit ég ekkert hvað ég ætla að gera í þessu helgarfríi sem er að skella á. Var að pæla í að fara í bæinn á laugardaginn og hitta Guðjón en ég veit ekki. Ætli ég verði ekki bara heima hjá mér og geri ekki neitt merkilegt, það hljómar rosalega mikið eins og ég. =]

Helga Simskall
 
Þór
Þú kommentaðir hjá mér og ég fannst ég tilneyddur að kommenta hjá þér :D Neinei seigji svona bara. Alltaf gaman að tjékka á hvað er að gerast á akranesi. En flott blogg og við bara sjáumst!! E'aggi?:D
#1
10. nóvember 2006 klukkan 08:00
 
Harpa berg
hæhæ klaufabárðurinn þinn hehe sakna þín geggjað elska þig og ps. myndirnar sem u ert buin að vera að bíða eftir eru komnar hehe bæbæb
#2
10. nóvember 2006 klukkan 23:44

Skrifa athugasemd

Prófíll